غریبه میشه یه روزی تو برام یه آشنا شی

تو برام عزیز و همدم ،بهتر از یه آشنا شی

غریبه منم غریبم توی این شهر پر از غم

غریبه میشه یه روزی سپر درد وبلا شی

غریبه باهات می مونم اگه که چشات بذاره

می دونم دلت باهامه از غرور باید رها شی

غریبه میشه یه روزی بین این همه درد

برا من غریبه هستی برام هدیه خدا شی؟

غریبه مثال مجنون دل من پیش تو گیره

یعنی میشه تو یه روزی لیلی تو قصه ها شی؟

منم این غریب و خسته باتومن زنده می مونم

بی تو زندگی محاله نمیشه ازم جدا شی

بعضی وقتا تک وتنها اونقده دلم میگیره

مگه تو بیای غریبه حریف این غصه ها شی

غریبه وقت غروبه غم من خیلی غریبه

وقشتشه که شب بیاد و شاهد شب گریه ها شی

شعر از این خسته

یاور همیشه مؤمن

 ای به داد من رسیده
 تو روزای خود شکستن
 ای چراغ مهربونی
 تو شبای وحشت من
 ای تبلور حقیقت
توی لحظه های تردید
 تو منو از شب گرفتی
 تو منو دادی به خورشید
 اگه باشی یا نباشی
برای من تکیه گاهی
 برای من که غریبم
تو رفیقی جون پناهی
 ناجی عاطفه ی من
 شعرم از تو جون گرفته
 رگ خشک بودن من
 از تن تو خون گرفته
 اگه مدیون تو باشم
 اگه از تو باشه جونم
 قدر اون لحظه نداره
 که منو دادی نشونم
 وقتی شب ، شب سفر بود
 توی کوچه های وحشت
وقت هر سایه کسی بود
 واسه بردنم به ظلمت
 وقتی هر ثانیه ی شب
 تپش هراس من بود
 وقتی زخم خنجر دوست
 بهترین لباس من بود
 تو با دست مهربونی
 به تنم مرهم کشیدی
 برام از روشنی گفتی
 پرده ی شبو دریدی
 یاور همیشه مؤمن
 تو برو سفر سلامت
 غم من نخور که دوری
 برای من شده عادت
 ای طلوع اولین دوست
 ای رفیق آخر من
 به سلامت ، سفرت خوش
 ای یگانه یاور من
 مقصدت هر جا که باشه
هر جای دنیا که باشی
 اونور مرز شقایق
 پشت لحظه ها که باشی
خاطرت باشه که قلبت
سپر بلای من بود
 تنها دست تو رفیق
 دست بی ریای من بود

من که آسایش ندارم چون بگویم از فراغ ؟

روی گلشن را ندیدم چون نمایم وصف باغ ؟

با من از عشرت مگو بیگانه ام در آن حریم

کور را هرگز نباشد الفتی با چلچراغ !

جز گریبان چاکیم حاصل نشد در باغ عمر

لاله بختم آشنایم با حرارت های داغ !

خسته گشتم در پی اقبال سر گردان خویش

از چه کس پرسم نشانتش وز چه کس گیرم سراغ ؟

شعر شادی زآن یابی در نوشتارم نگرد

ساقی هستی ز درد و ماتمم داده اباغ !

"لعل پوشا" لب ببند امشب دگر زین غم سرود

گوش جنگل هم ندارد تاب آواز کلاغ !

عشق چون آید برد هوش دل فرزانه را

           دزد دانا می کشد اول چراغ خانه را

                  آنچه ما کردیم با خود هیچ نابینا نکرد

                            در میان خانه گم کردیم صاحب خانه را

با تو هستم ای قلم!

تو ای همراه و ای همزاد من

سرنوشت هر دومان حیران بازی های زشت سر نوشت

شعر هایم را نوشتی دست خوش

اشک هایم را کجا خواهی نوشت؟

به یاد زنده یاد استاد یداله بهزاد کرمانشاهی که دیروز یکشنبه ۵/۱/۱۳۸۵ با رفتنش داغ بزرگی بر دل عاشقان شعر نهاد

          چند می پرسی که بر در می زند

       ای سراپا مانده چشم انتظار

جز دل او کاو به یادت می تپید

هیج کس را نیست بر این در گذار

                           دیدم از خانه برون روزی دراز

                                         دوخته بر این در چشم نیاز

                                                       تا مگر دستی فراز آید به مهر

                                                                  کوبه ای بر دل نوازد دلنواز

              لیک دست مفرغی در خود نیافت

       جنبشی هر چند در انگشت خرد

   وان امید و بیم رنج افزای را

روز رفته شب شد ، و با خویش برد

                  **********

روحش شاد

جهت شادی روحش صلوات بفرستید

نفس هایم گرفتار سکوتی سرد و سنگین است

بر لب های خشکیده بی جان من دیگر هرگز گل لبخندی نمی روید

گر باشد خنده ای زورکیست ، همراه تردید است

روشنایی رفته از روزم

یاس گشته همراهم

نا امیدم

دورم از دنیای شادی ها

نیمه شب بیدار گریه نزدیک است

چشم های بی فروغ من نخواهد دید خورشید فردا را

مرگ نزدیک است

بیهوده می پیچد نفس هایم درون سینه سردم

ای نفس ها ایست        محض خدا آرام

مرگ در راه و زندگی دیر است

مرگ من در راه      مرگ من تنها      آخرین نفس هایم با یاد تو در سینه می گردد

مرگ من زیباست دیده ام اورا

هر غروب از پشت دریا ها

در میان ابر هایی سنگین تر از بغض و زیبا تر از باران   یک نفر پیداست

می داند نام مرا                  می خواند نام این دلخسته را آرام

مرگ من زیبا جان دادن آسان است

ناتمام

                          ***

به یاد ...

حيران
سرگردان وگمنام
همچون گمنام ترين سرباز اردوگاه زندگي
همچون قويي غريب ميان قوهها
کم نمو
کم رشد
جان سخت
همچون درخت هاي ولايت
نه نابغه اش مي نويسيم و نه استاد خطابش مي کنيم و نه به معجزة کلمات عنواني را به او  نسبت مي دهيم .
به تعبير خود او کلاغي که تابلوي منظر ما را متعادل مي کند .
در بازيها در نوشته ها در هر جايي که او را ببينيد يا بشنويد احساس آرامش عجيبي مي کنيد .
از هر کجاي احساس که با او متقاطع شويد در لحظه هم سفر شما خواهد شد .
معجزة هنر به تعريف او تاثير است تخفيف يک غم يا تشديد يک شادي و به شوخي هاي خاص خود شما را از کنار محالها و ناممکن ها به هيچ بغضي عبور مي دهد ...

تقدیم به سوخته دلان کوچه باغ های خزان برده

و من تنهاییم را به تو تقدیم می کنم ای زخمی نگاه ای نگاهت شباب

در گذرگاه خزان نشسته ام و بر صفحه کوه که می بافم بر تار وپود زمان منتظرم

منتظرم تا یاد تو از کدامین سو با کژاوه نور باز آید و سپس آن گاه تو را به

مهمانی پژمرده ترین گل

در خزان هجر خواهم کشاند تا بدانی گل بی روی تو رنگ و بو ندارد

و تو از چاره ساز ترین واژه می گویی و من لطافت لطیف می جویم از گوشه

چشمان غمگین تو

و تو از شیرین ترین حرف در زبان نگاه می گویی

و من رازجنون می آوزم از چشمان دیوانه تو

***

مرا در بیستون بر خاک بسپارید  تا شب ها غم بی همزبانی را

 برای کوه کن گویم

بگویم عاشقم،     بی همدمم،       دیوانه ام،      مستم

نمی دانم کدامین حال و درد خویشتن گویم

***

بدیدم در سحر گاهان که عشق مرده می آرند

 از افسوسش به دل گفتم چرا ابر ها نمی بارند

دریغا من ندانستم که خود هم عاقبت روزی

کشم تابوت عشقی راکه اغیار آرزو دارند

***

خود نگفتی امشب از مهر و وفا         مونس و یار و وفادارت شوم

خود نگفتی پا نهم در کلبه ات            شمع پر نور شب تارت شوم

خود نگفتی بوسه ریزم بر لبت           تا دو صد چندان گرفتارت کنم

با صدای گرم و شور انگیز خود         صد هزاران فتنه در کارت کنم

خود نگفتی شعله بر جانت زنم           با نگاه دیده افسونگرم

پیکر سرد تو را گرمی دهم               در لهیب پرنیان پیکرم

خود نگفتی در فروغ ماهتاب             شاعر ناکام کامت می دهم

ساغر و پیمانه را آماده کن                شب بدست خویش جامت می دهم

نیمه شب نزدیک شد امید من             سوختم در انتظارت سوختم

چشم های بی فروغ و خسته را          حلقه سان بر حلقه در دوختم

نیمه شب نزدیک شد امید من             نیست از پیمانه و جامت خبر

سوختم در انتظار اما نشد                  از تو و از وعده کامت خبر

                         ***********  

شعر از مرحوم وفا

گویند روح پناهگاه فکری جسم است

اما تو بگو میر من در این غروب بیکسی که دل از فرط غم به

کنج سینه پناه آورده من بی جان چه کنم

روزگاری پناه من گرمی دستان تو بود

***

متن از خود حقیر

لبش طعم گس اندوه می داد        آغوشش سرد بود

رقص خنده ای بر بستر لبانش مرده بود

پرنده نگاهش در نقطه ای دور سیر می کرد

در فضای مرطوب دیده اش دنیایی رنج و نو میدی موج می زد

پرسیدم اسمت جیست ؟ گفت: گناه !

گفتم هدفت ؟ گفت: نگاه !

گفتم شغلت ؟ گفت: هر جایی !

گفتم همدمت ؟ گفت: تنهایی !

گفتم به چه می بالی ؟ گفت: زیبایی !

گفتم از چه می نالی ؟ گفت: از رسوایی !

گفتم اندوخته ات چیست ؟

در حالیکه دانه های سر اشک گونه های سرخاب زده اش را نوازش می داد

گفت : پشیمانی !!!!!!

شعر از مرحوم وفا

   تقدیم به امید زنده ماندنم  

  ای نشسته در ضمیر من فراموشم مکم

            با غم و درد فراموشی هم آغوشم مکن

                  زندگانی می کنم چون شعله با خود سوختن

                       زنده ام با سوز وساز خویش خاموشم مکن

                             چون صبا در جستجوی خود به هر سویم مکش

                                    همچو گیسوی سیاهت خانه بر دوشم مکن

                                             این دل درد آشنا را در شرار غم بسوزان

                                                      هر چه می خواهی بکن اما فراموشم مکن

سیب سرخی را به من بخشید ورفت

ساقه سبز دلم را چید و رفت

عاشقی های مرا باور نکرد

عاقبت بر عشق من خندید و رفت

با غم هجرش مدارا می کنم

گر چه بر زخمم نمک پاشید و رفت

اشک در چشمان سردم حلقه زد

بی مروت گریه ام را دید و رفت

*****

انقلاب دل

هر پادشاهی دوره ای دارد

                           هر امیری سالیانی چند حکم رانی می کند

  سرزمینی را

 باورش سخت است

                           میر من چه کسی باور می کند انقلابم را

چه زود رفتی  پادشاها از سریر  قلب

 مردمان شهر ،

                            یاد تو دیگر  لحظه ای در در یاد مردم نیست

پادشاهی دیگر آمد

یاور این قلب خدایا شاه باشد تا ابد بر سرزمین من

پادشاها این تو و این انقلاب نو

 پاسبانش باش 

       سروری کن  تا ابد بر من                 

                       ***

متن از خود حقیر

حقیقت

میر من رفتی ولی این را بدان در نیمه شبی سرد زمستانی که برف می بارد

برای لالایی کودک کوچک خویش داستان مردی را تعربف می کنم که هرگز به عشقش نرسید

همجنان می بارد

کودکم می گوید : پدر گریه نکن

مگر این قصه حقیقت دارد

***

متن ازخود حقیر

                                بلورینی و آهن راشکستی

توباید می شکستی من شکستم

                      &